Bijna een jaar geleden heb ik een heel mooi gedichtje op mijn hyves gezet. Het gedichtje had ik ergens gevonden.
Soms heel even
bekruipt mij het gevoel,
dat mensen niet snappen
hoe ik me voel.
Voor de buitenwereld iemand
die altijd loopt te stralen,
maar niemand ziet
dat ik blijk te verdwalen.
Verdwalen in emoties,
Gevoelens van vreugde en verdriet,
die vreugde laat ik zien
maar het verdriet niet.
Dus oordeel niet te snel
over iemands vreugde of verdriet
soms is de waarheid anders ,
dan je aan de buitenkant ziet.
Afgelopen maandag was ik bij de huisarts. En daar brak ik. En dat terwijl hij me alleen maar vroeg: "En, hoe gaat het ermee?" Waarom dat ineens gebeurde, geen idee. Maar het blijkt wel dat er in mijn koppie en in mijn lijf meer gebeurt dan aan de buitenkant te zien is. En zelfs ik weet niet wat er allemaal gebeurt in m'n hoofd. Pff, dat is lastig.
Gisteren was ik bij m'n groepsles, en die heb ik bijna niet mee kunnen doen. Ik heb nieuwe medicijnen gekregen voor m'n astma (jeej!), maar die werken natuurlijk nog niet voor 100% na slechts een dagje. Ik was dus nog steeds benauwd, en alles begon op een gegeven moment helemaal te tintelen. Pff, dat was best eng. Op een gegeven moment ben ik maar op de bank gaan zitten, want het scheelde niet veel of ik was weggevallen. Lekkere combinatie, stress, astma-aanval/hyperventilatie. Vandaag dus niet naar de fitness, maar even een dagje rustig aan doen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten