Vandaag is het alweer 5 maanden geleden. Alweer, of pas. Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.
De hele dag speelt de film zich al af in mijn hoofd. Wat we die dag gedaan hebben, wat voor nare geluiden mama maakte, dat het duidelijk was dat ze pijn had..... Het moment dat het gebeurde.... Het maakt me zenuwachtig.
Ik mis haar!! Ik mis haar soms zó dat het pijn doet.
Toch gaat het leven gewoon door, met z'n ups en z'n downs. Met hopelijk een heleboel inspanning worden de ups straks meer dan de downs!
Dinsdag eerst lekker naar Phantasialand. Even saampjestijd voor Martijn en mij, met z'n 2en lekker weg. Want dat is ook wel even nodig :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten