En toen was het alweer 19 april. Vorig jaar was de verschrikkelijkste week van m'n leven zo'n beetje begonnen. Een huisarts die op maandag zegt: "Het zal me verbazen als ze het weekend nog haalt." Nou, dan wil je echt niet dat de dagen verstrijken...
Maar goed, 19 april dus. Vorig jaar kregen we op 19 april ook het "geweldige" nieuws dat opa ook kanker had, alsof we op dat moment nog niet genoeg aan ons hoofd hadden... Nog geen 7 weken later overleed hij ook. Ohja, en niet te vergeten dat 19 april de dag is dat oma jarig is. Dat lieve arme vrouwtje is vandaag volgens mij 86 geworden (als ik het niet verkeerd heb?), en zij slaat zich overal kranig doorheen. Vorig jaar had ze dus geen beste verjaardag. En in de 7 weken daarna overleed eerst haar dochter, en daarna haar man. Pfoe, ga dr maar aan staan, je halve gezinnetje weg in 7 weken. Maar ze is een doorzetter!
Komende maandag gaan we een dagje weg. Met z'n vieren. En 's avonds gourmetten met z'n vijven. Dan is het alweer een jaar geleden. Wat gaat het verschrikkelijk snel. Die moeilijke dagen zitten nog vers in mijn geheugen, alsof het vorige week gebeurde... Maar toch hebben we straks al één heel jaar geen mama meer. Hoewel, ze zit natuurlijk voor altijd in ons hart. En ik hoop dat ze toch nog ergens is, en op me neerkijkt. En trots op me is!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten