Vandaag zei de huisarts tegen mij: Jij komt uit een gezin waar werd gezegd "Schouders eronder en doorgaan". Maar nu gaat dat even niet meer, en dat maakt niet uit! Op een gegeven moment komt er een moment dat je niet meer door kunt gaan. Sommigen hebben dat moment heel vroeg, en bij sommigen komt dat moment als ze pas heel oud zijn. En bij jou is dat nu.
Het voelt voor mij als een nederlaag dat ik nu toegeef en thuis zit. En het even niet meer aan kan. Dat mensen me slap vinden ofzo. Maar ik merk wel dat het op dit moment het beste is. Ik probeer soms meer te doen op een dag, en dat kan ik toch niet aan...
Vandaag was ik weer bij mama (daar zit ik nu nog steeds), en het gaat gewoon niet best op dit moment. En dat was (en is) confronterend. Dus toen ik vanavond op de ijsbaan was om les te geven (de enige 2 uurtjes per week nog..) en er gevraagd werd hoe het ging, moest ik weer huilen.. Nouja, toen hebben ze me maar naar huis gestuurd. Ik reed weg in de auto zonder lampen aan, en toen ik de auto uit wilde stappen vergat ik ze weer uit te doen.. En ik vergat bijna de sleutel uit het contact te halen. Pff.. Ja, gaat lekker ja...
Ik moet dus echt rustig aan doen. Dat wordt me elke keer weer duidelijk gemaakt. En ik schrijf het dus maar weer even op, zodat de rest van de wereld het ook weet, en ik me er dus maar aan ga houden ;)
Hmm ik had via de telefoon ook al een berichtje gedaan... maar blijkbaar werkt dat niet.
BeantwoordenVerwijderenIk zal je wel helpen herinneren aan het rustig aan doen hoor.
En geef er maar gewoon aan toe, niemand heeft er wat aan als je nu door gaat en jijzelf het allerminst. Het is niet niks wat je allemaal meegemaakt hebt, dus alle reden om er nu even doorheen te zitten!
Dikke knuffel!